എനിക്ക് ഒരു ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃത്യമായി നിര്വചിക്കാനാവാത്ത ഒരു ഇഷ്ടം. അതിനെ ഒരു crush എന്നോ infatuation എന്നോ പ്രണയം എന്നോ ഒന്നും വിശേഷിപ്പിക്കാന് ആവില്ല. അതൊന്നുമല്ല...എല്ലാത്തിനും ഇടയില് ഉള്ള എന്തോ ഒന്ന്.
സൌഹൃദത്തിന്റെ അതിര്ത്തി വരമ്പില് തൊട്ടൂ തൊട്ടില്ല എന്ന മാതിരി ഉള്ള ഒന്ന്.. ഒരിഷ്ടം...
സ്കൂളില് പഠിക്കുമ്പോള് പെണ്കുട്ടികളുമായി കൂടികൂടിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കൊച്ചു പയ്യന് , കോളേജില് കിട്ടിയ ആദ്യ കൂട്ടുകാരിയോട് തോന്നിയ ഒരു ഇത്..ഒരിഷ്ടം...
വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ബ്രാഹ്മണ പെണ് കൊടിയോട് എനിക്ക് തോന്നിയ ഒരിഷ്ടം...
അവളുടെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോഴും സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഒക്കെ സമയം പോകുന്നത് അറിയില്ലായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ ഞാന് ശനിയും ഞായറും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ആ ദിവസങ്ങളില് അവളെ കാണാന് പറ്റില്ലല്ലോ. പിന്നെ തിങ്കളാഴ്ചയ്ക്കു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു.
അവള്ക്കും ഞാന് പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന് ആയിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഇടയില് ചെറിയ ചെറിയ പരിഭവങ്ങളും സൌന്ദര്യ പിണക്കങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അവയ്ക്കൊക്കെ മണിക്കൂറുകളുടെ ആയുസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനപ്പുറം പിണങ്ങി ഇരിക്കാന് ഞങ്ങള്ക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
ഒരിക്കല് ഞങ്ങള് പിണങ്ങി. .. അല്ല അവള് പിണങ്ങി. ..ഇഷ്ടം സൗഹൃദത്തിന്റെ സീമകള് താണ്ടിയതിനെ ചൊല്ലി ...വളരെ വളരെ നീണ്ട ഒരു പിണക്കം.. ശരിക്കും മനോ വിഷമത്തോടെ ആണെങ്കിലും അവളുമായി ഞാന് ഏറെ അകന്നു.. ..അതോ അവള് എന്നില് നിന്നും അകല്ച്ച കാണിച്ചതോ...
ആ സമയത്തൊക്കെ സ്കൂള് കുട്ടികള്ക്ക് ട്യൂഷന് എടുക്കാനായി ഞാന് നഗര ഹൃദയത്തിലൂടെ സൈക്കിള് ചവിട്ടി പോകുമ്പോള്, അവള് താമസിച്ചിരുന്ന വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയും , അതിനു ചുറ്റുമുള്ള അഗ്രഹാര തെരുവും ഒക്കെ കാണും. അപ്പോള് മനസ്സില് പറയാന് പറ്റാത്ത തരത്തിലുള്ള ഒരു വിഷമം പടരും.. നെഞ്ചില് പത്തു അമ്മിക്കല്ലുകള് എടുത്തു വച്ച പോലുള്ള ഭാരം അപ്പോള് തോന്നും.
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വിഷമത്തില് എഴുതിയ കവിതയാണിത്.. ഉണര്ത്തു പാട്ട് എന്ന് പേരിട്ട കവിത.... ആരെയും ഇതേവരെ കാണിക്കാത്ത , എന്റെ സ്വകാര്യതയില് ഞാന് മാത്രം വായിച്ചിരുന്ന ഒരു കവിത. അവള് പണ്ട് ഒരു കോളേജ് ഫങ്ങ്ഷന് പാടിയ ഒരു പാട്ടിന്റെ ധ്വനി ഓര്ത്തുകൊണ്ട് എഴുതിയ കവിത..
'സരയൂ നദി ' എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ആ പാട്ടിന്റെ ധ്വനി അവ്യക്തമായിട്ടാണെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ഓര്മ്മകളില് എവിടെയോ ഉണ്ട്. വാക്കുകള് ഏറെയും മറന്നിരിക്കുന്നു. ...പുതിയ ഓര്മ്മകളുടെ തള്ളിക്കയറ്റത്തില്..
ഈ കവിത എഴുതിയ സമയത്ത്, ആ പാട്ട് വ്യക്തമായി മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം , ഗാഢമായ പിണക്കം കാരണം ഒരു നല്ല സൌഹൃദം പൊലിഞ്ഞതിന്റെ വേദനയും. ...
വളരെ ഇഷ്ടം ഉള്ള ഒരാളെ ഏതെങ്കിലും കാരണത്താല് നഷ്ടപെട്ടാല് ഉണ്ടാകാവുന്ന മനോ വേദന ഞാന് ആദ്യമായി അറിഞ്ഞത് ആ സമയത്താണ്..
ജിവിതത്തിന്റെ പരക്കം പാച്ചിലിനിടയില്, ഉണ്ടായ പൊടി പടലങ്ങളില് എങ്ങോ ഒളിച്ചിരുന്ന ഈ കവിത കുറച്ചു നാള് മുന്പ് എങ്ങനോ ഞാന് വീണ്ടും കണ്ടു.. ഇന്ന് അതിനെ വീണ്ടും പൊടി തട്ടി ഞാന് വായിക്കുന്നു... ഈ ബ്ലോഗിലൂടെ..
"അവള് ഈ കവിത ബ്ലോഗിലൂടെ വായിച്ചാലോ? " മനസ്സ് ചോദിച്ചു. ഞാന് പറഞ്ഞു
"അതിനെന്താ ..വായിക്കട്ടെ . നടന്നത് സത്യം...തോന്നിയത് സത്യം..എഴുതിയത് സത്യം. സത്യം ചിലര്ക്ക് ചിലപ്പോള് പ്രിയമോ അപ്രിയമോ ആവും ( ആ പറഞ്ഞതും ഒരു സത്യം).
പ്രിയ കൂട്ടുകാരി... നീ ഇത് വായിച്ചാല്. ഇതിനെ എന്റെ ഗതകാല സ്മരണകളില് മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു കുസൃതി കഥ ആയി മാത്രം കരുതുക..പ്രായം കാര്ന്നു തിന്നു തുടങ്ങിയ എന്റെ ഓര്മ്മകളില് , മറവിയെ അതിജീവിച്ചു തങ്ങി നില്ക്കുന്ന ഒരു കുസൃതി കഥ .. ഒരിഷ്ടത്തിന്റെ കഥ...
ഉണര്ത്തു പാട്ട് ...
എന്നുമീ നേരത്ത് വെയില് താഴും സമയത്ത്
ചല്ലികള് പാകിയ നടപ്പാതയില് കൂടി
ബ്രാഹ്മണ തെരുവുകള് പലതും താണ്ടി
മെല്ലെ നടന്നു ഞാന് മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോള്
ഞാനറിയാതെയെന് മനസ്സിലെ യോര്മ്മ
ച്ചെപ്പുകള് ഒക്കെയും താനേ തുറക്കും
കൃഷ്ണനും ശിവനും നാമങ്ങളായിടും
തെരുവുകളിവയൊക്കെ എന്റെ മനസ്സില്
പല പല വര്ണ്ണങ്ങള് ചാലിച്ചെടുത്ത്
ചിത്രങ്ങള് ഏറെ വരച്ചു വയ്ക്കും
പാതയരുകിലെ എല്ലാ തെരുവിലും
അവിടത്തെ ഓരോരോ വീടിന്റെ മുറ്റത്തും
അപ്പോഴും കാണാം രാവിലെ ആരോ
പൊടിയാല് വരച്ചിട്ട പല തരം കോലങ്ങള്
അന്നേരം വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്നിട്ടു
കടും നിറം ചാലിച്ച ചേലകള് ചുറ്റിയ,
നെറ്റിയില് ഒക്കെയും ഭസ്മം പൂശിയ
പാട്ടികള് ഓരോരോ കഥകള് ചൊല്ലും
നീളത്തില് കെട്ടിയ വീടിന്റെ മുന്നിലെ
അഴികള്ക്കടുത്തിട്ട ചാരു കസേരയില്
വെറ്റില തിന്നു വിശറിയും വീശി
കാരണവന്മാര് ചാഞ്ഞിരിക്കും
അന്നേരമവിടെ എവിടുന്നോ നിന്നായ്
ഗ്രാമഫോണ് സംഗീതം അലയടിക്കും
'സരയൂ നദി' എന്നയാ ഗാനം കേള്ക്കുമ്പോള്
ഓര്ക്കും ഞാനെന്റെ സ്നേഹ ഭംഗം
പട്ടു പാവാടയും കടും നിറ ചേലയും
അണിഞ്ഞിട്ടതിനൊപ്പം പൂമാലയും ചൂടി
പെണ്കൊടിമാരൊക്കെ മുന്പേ നടക്കുമ്പോള്
ഓര്ക്കുമേ നിന്നെ ഞാന് കൂട്ടുകാരി
നടന്നു നടന്നാ തെരുവിന്റെ അറ്റത്തു
ചെല്ലുമ്പോള് മാനം ചുവന്നിരിക്കും
പിന്നെയെന് പാദങ്ങള്ക്കൊക്കെയും പിന്നിലായ്
അഗ്രഹാരങ്ങള് മറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോള്
ഞാനറിയാതെ യെന് മനസ്സില് തുറന്നിട്ട
ഓര്മ്മച്ചെപ്പുകള് താനേ അടയും
എന്നാലും കണ്ണിന്റെ കോണില് എവിടെയോ
കണ്ണുനീര് കൊണ്ട് നനഞ്ഞൊരു ചിത്രമായ്
സരയൂ നദിയിലെ ഓളങ്ങള് പോലെ
അപ്പോഴും നീ കാണും കൂട്ടുകാരി ...
ജോസ്
25- 01- 1996
എന്നുമീ നേരത്ത് വെയില് താഴും സമയത്ത്
ചല്ലികള് പാകിയ നടപ്പാതയില് കൂടി
ബ്രാഹ്മണ തെരുവുകള് പലതും താണ്ടി
മെല്ലെ നടന്നു ഞാന് മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോള്
ഞാനറിയാതെയെന് മനസ്സിലെ യോര്മ്മ
ച്ചെപ്പുകള് ഒക്കെയും താനേ തുറക്കും
കൃഷ്ണനും ശിവനും നാമങ്ങളായിടും
തെരുവുകളിവയൊക്കെ എന്റെ മനസ്സില്
പല പല വര്ണ്ണങ്ങള് ചാലിച്ചെടുത്ത്
ചിത്രങ്ങള് ഏറെ വരച്ചു വയ്ക്കും
പാതയരുകിലെ എല്ലാ തെരുവിലും
അവിടത്തെ ഓരോരോ വീടിന്റെ മുറ്റത്തും
അപ്പോഴും കാണാം രാവിലെ ആരോ
പൊടിയാല് വരച്ചിട്ട പല തരം കോലങ്ങള്
അന്നേരം വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്നിട്ടു
കടും നിറം ചാലിച്ച ചേലകള് ചുറ്റിയ,
നെറ്റിയില് ഒക്കെയും ഭസ്മം പൂശിയ
പാട്ടികള് ഓരോരോ കഥകള് ചൊല്ലും
നീളത്തില് കെട്ടിയ വീടിന്റെ മുന്നിലെ
അഴികള്ക്കടുത്തിട്ട ചാരു കസേരയില്
വെറ്റില തിന്നു വിശറിയും വീശി
കാരണവന്മാര് ചാഞ്ഞിരിക്കും
അന്നേരമവിടെ എവിടുന്നോ നിന്നായ്
ഗ്രാമഫോണ് സംഗീതം അലയടിക്കും
'സരയൂ നദി' എന്നയാ ഗാനം കേള്ക്കുമ്പോള്
ഓര്ക്കും ഞാനെന്റെ സ്നേഹ ഭംഗം
പട്ടു പാവാടയും കടും നിറ ചേലയും
അണിഞ്ഞിട്ടതിനൊപ്പം പൂമാലയും ചൂടി
പെണ്കൊടിമാരൊക്കെ മുന്പേ നടക്കുമ്പോള്
ഓര്ക്കുമേ നിന്നെ ഞാന് കൂട്ടുകാരി
നടന്നു നടന്നാ തെരുവിന്റെ അറ്റത്തു
ചെല്ലുമ്പോള് മാനം ചുവന്നിരിക്കും
പിന്നെയെന് പാദങ്ങള്ക്കൊക്കെയും പിന്നിലായ്
അഗ്രഹാരങ്ങള് മറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോള്
ഞാനറിയാതെ യെന് മനസ്സില് തുറന്നിട്ട
ഓര്മ്മച്ചെപ്പുകള് താനേ അടയും
എന്നാലും കണ്ണിന്റെ കോണില് എവിടെയോ
കണ്ണുനീര് കൊണ്ട് നനഞ്ഞൊരു ചിത്രമായ്
സരയൂ നദിയിലെ ഓളങ്ങള് പോലെ
അപ്പോഴും നീ കാണും കൂട്ടുകാരി ...
ജോസ്
25- 01- 1996
