രണ്ടു നാള് മുന്പത്തെ
മരം കോച്ചും തണുപ്പിലും
അതിനൊപ്പം പെയ്ത
ചാറ്റല് മഴയിലും
അവള് വിഷമിച്ചില്ല
അവള് തണുത്ത് വിറച്ചില്ല
അവളുടെ നെഞ്ചില്
എരികനലല്ലേ ..
വിഷാദാഗ്നിയില് അവള്
വെന്തുരുകുകയല്ലേ.
വെളിയിലെ തണുപ്പില്
പിന്നവളെങ്ങനെ വിറയ്ക്കും ?
പതിനഞ്ചു വര്ഷങ്ങള്
ഹോമിച്ച വീടിന്റെ
വെളിയിലൊരന്ന്യയായ്
നിന്നൂ നിര്മ്മല...
ഭര്ത്താവും മക്കളും ചേര്ന്ന്
പുറത്താക്കിയതാണവളെ
കാരണം ചോദിച്ചാല്
കുറെ കണ്ണുനീരല്ലാതെ
ഇല്ല മറ്റൊന്നും
പറയാനവള്ക്ക്
മംഗല്യം കഴിച്ച
പുരുഷന്റെ കണ്ണില്
നിര്മ്മല വെറുമൊരു
മൂധേവിയാണിന്നു
അവള് നൊന്തു പെറ്റ
പെണ് മക്കള്ക്ക് പോലും
അവലക്ഷണം പേറും
ഒരു 'തള്ള' യാണവളിന്ന്
പഴന്തുണി പോലൊരു
സാരിയും ചുറ്റി
തുണികള് നിറച്ചൊരു
സഞ്ചിയുമേന്തി
വീടിന്റെ വെളിയില്
നിന്നോര്ത്തു നിര്മ്മല
പതിനഞ്ചു വര്ഷത്തെ
അഗ്നി പരീക്ഷകള്
കാമാര്ത്തി തീര്ക്കാ -
നല്ലാതൊരിക്കലും
സ്നേഹാര്ദ്രമായൊരു
തലോടല് പോലും
നല്കിയിട്ടില്ല
പതിദേവനവളുടെ
മക്കള്ക്കമ്മയെ
കാണുന്നതേ രോഷം
കൊഞ്ചിച്ചു ലാളിക്കാന്
അച്ഛനുള്ളപ്പോള്
പിന്നെന്തിനാണവര്ക്കീ
'കുരയ്ക്കുന്ന ' തള്ള ?
വായൊഴിയാതെ
പുലഭ്യങ്ങളും, പിന്നെ
നിര്ദ്ദയമുള്ള
മര്ദ്ദനങ്ങളുമൊക്കെ
തീര്ത്താലും തീരാത്ത
തുടര്ക്കഥയായപ്പോള്
ആര്ക്കും വേണ്ടാത്തയാ
ജീവിതം തീര്ക്കാന്
എത്രയോ വട്ടം
തുനിഞ്ഞൂ നിര്മ്മല
നീണ്ടു കിടക്കുന്ന
തീവണ്ടിപ്പാളങ്ങളില്
വിഷമം മറന്നു
തല ചായ്ച്ചുറങ്ങാന്
എത്രയോ വട്ടം
തുനിഞ്ഞിട്ടുണ്ടവള് ..
സങ്കടങ്ങളില് നിന്നൊക്കെ
ഓടിയൊളിക്കാന്
ഒട്ടേറെപ്പേര് പോയ
കുറ്റാടിപ്പുഴയുടെ
കുത്തൊഴുക്കില് നോക്കി
എത്രയോ നിന്നവള്....
പക്ഷെ അന്നൊക്കെയാ
പൈതങ്ങളെ ഓര്ത്ത്
പുഴയില് മുഖം കഴുകി
അവള് വീട്ടില് തിരിച്ചെത്തി
എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന
പ്രത്യാശയും പേറി.
പ്രത്യാശകള് അവള്ക്കിപ്പോള്
മരുപ്പച്ചകള് മാത്രം
കാതങ്ങള് താണ്ടി
നടന്നാലും എത്താത്ത
മോഹ ഭംഗം നല്കും,
വെറും മരുപ്പച്ചകള്.
നെഞ്ചുരുക്കുന്ന
സങ്കടം വന്നാല്
മാറോടണയ്ക്കുന്ന
പെറ്റമ്മ പോലും
നിര്മ്മലയോടോതി
'എന് പൊന്നുമോളെ
കാല്ക്കാശിനിരക്കുന്ന
ഞാനെന്തു ചെയ്യാന് ?
നിന്റെ വിധി
ഇതാണെന്നോര്ത്ത്
കരയുവാനല്ലാതെ,
വിഷമിക്കാനല്ലാതെ
നാമം ജപിച്ചു,
കാലനെയും കാത്ത്
കുഴി നോക്കിയിരിക്കുന്ന
ഞാനെന്തു ചെയ്യാന്?
ആര്ക്കും വേണ്ടെങ്കില്
ഒരു മുഴം കയറിലോ
സങ്കടം മായ്കുന്ന
പുഴവെള്ള പ്പാച്ചിലിലോ
ഒരു തീപ്പെട്ടിത്തിരിയുടെ
തീനാളത്തിലോ
തീര്ക്കൂ നീ മോളെ
നിന്റെയീ ജീവിതം '
കുറ്റാടിപ്പുഴയുടെ
ഒഴുക്കുള്ള തീരത്ത്
വ്യസനിച്ചു നിന്ന
നിര്മ്മലയ്ക്കന്നും
ജീവിതം പക്ഷേ
അമൂല്യമായ് തോന്നി
അതാവും അവളിന്നും
മര്ദ്ദന മേറ്റിട്ടും
നെഞ്ചു പിളര്ക്കുന്ന
പുലഭ്യങ്ങള് കേട്ടിട്ടും
പ്രത്യാശകളുടെ
മരുപ്പച്ച തേടുന്നത് ..
ഒക്കെ ശരിയാവുമെന്ന
മോഹവും പേറി ...
പാവം നിര്മ്മല....
മരം കോച്ചും തണുപ്പിലും
അതിനൊപ്പം പെയ്ത
ചാറ്റല് മഴയിലും
അവള് വിഷമിച്ചില്ല
അവള് തണുത്ത് വിറച്ചില്ല
അവളുടെ നെഞ്ചില്
എരികനലല്ലേ ..
വിഷാദാഗ്നിയില് അവള്
വെന്തുരുകുകയല്ലേ.
വെളിയിലെ തണുപ്പില്
പിന്നവളെങ്ങനെ വിറയ്ക്കും ?
പതിനഞ്ചു വര്ഷങ്ങള്
ഹോമിച്ച വീടിന്റെ
വെളിയിലൊരന്ന്യയായ്
നിന്നൂ നിര്മ്മല...
ഭര്ത്താവും മക്കളും ചേര്ന്ന്
പുറത്താക്കിയതാണവളെ
കാരണം ചോദിച്ചാല്
കുറെ കണ്ണുനീരല്ലാതെ
ഇല്ല മറ്റൊന്നും
പറയാനവള്ക്ക്
മംഗല്യം കഴിച്ച
പുരുഷന്റെ കണ്ണില്
നിര്മ്മല വെറുമൊരു
മൂധേവിയാണിന്നു
അവള് നൊന്തു പെറ്റ
പെണ് മക്കള്ക്ക് പോലും
അവലക്ഷണം പേറും
ഒരു 'തള്ള' യാണവളിന്ന്
പഴന്തുണി പോലൊരു
സാരിയും ചുറ്റി
തുണികള് നിറച്ചൊരു
സഞ്ചിയുമേന്തി
വീടിന്റെ വെളിയില്
നിന്നോര്ത്തു നിര്മ്മല
പതിനഞ്ചു വര്ഷത്തെ
അഗ്നി പരീക്ഷകള്
കാമാര്ത്തി തീര്ക്കാ -
നല്ലാതൊരിക്കലും
സ്നേഹാര്ദ്രമായൊരു
തലോടല് പോലും
നല്കിയിട്ടില്ല
പതിദേവനവളുടെ
മക്കള്ക്കമ്മയെ
കാണുന്നതേ രോഷം
കൊഞ്ചിച്ചു ലാളിക്കാന്
അച്ഛനുള്ളപ്പോള്
പിന്നെന്തിനാണവര്ക്കീ
'കുരയ്ക്കുന്ന ' തള്ള ?
വായൊഴിയാതെ
പുലഭ്യങ്ങളും, പിന്നെ
നിര്ദ്ദയമുള്ള
മര്ദ്ദനങ്ങളുമൊക്കെ
തീര്ത്താലും തീരാത്ത
തുടര്ക്കഥയായപ്പോള്
ആര്ക്കും വേണ്ടാത്തയാ
ജീവിതം തീര്ക്കാന്
എത്രയോ വട്ടം
തുനിഞ്ഞൂ നിര്മ്മല
നീണ്ടു കിടക്കുന്ന
തീവണ്ടിപ്പാളങ്ങളില്
വിഷമം മറന്നു
തല ചായ്ച്ചുറങ്ങാന്
എത്രയോ വട്ടം
തുനിഞ്ഞിട്ടുണ്ടവള് ..
സങ്കടങ്ങളില് നിന്നൊക്കെ
ഓടിയൊളിക്കാന്
ഒട്ടേറെപ്പേര് പോയ
കുറ്റാടിപ്പുഴയുടെ
കുത്തൊഴുക്കില് നോക്കി
എത്രയോ നിന്നവള്....
പക്ഷെ അന്നൊക്കെയാ
പൈതങ്ങളെ ഓര്ത്ത്
പുഴയില് മുഖം കഴുകി
അവള് വീട്ടില് തിരിച്ചെത്തി
എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന
പ്രത്യാശയും പേറി.
പ്രത്യാശകള് അവള്ക്കിപ്പോള്
മരുപ്പച്ചകള് മാത്രം
കാതങ്ങള് താണ്ടി
നടന്നാലും എത്താത്ത
മോഹ ഭംഗം നല്കും,
വെറും മരുപ്പച്ചകള്.
നെഞ്ചുരുക്കുന്ന
സങ്കടം വന്നാല്
മാറോടണയ്ക്കുന്ന
പെറ്റമ്മ പോലും
നിര്മ്മലയോടോതി
'എന് പൊന്നുമോളെ
കാല്ക്കാശിനിരക്കുന്ന
ഞാനെന്തു ചെയ്യാന് ?
നിന്റെ വിധി
ഇതാണെന്നോര്ത്ത്
കരയുവാനല്ലാതെ,
വിഷമിക്കാനല്ലാതെ
നാമം ജപിച്ചു,
കാലനെയും കാത്ത്
കുഴി നോക്കിയിരിക്കുന്ന
ഞാനെന്തു ചെയ്യാന്?
ആര്ക്കും വേണ്ടെങ്കില്
ഒരു മുഴം കയറിലോ
സങ്കടം മായ്കുന്ന
പുഴവെള്ള പ്പാച്ചിലിലോ
ഒരു തീപ്പെട്ടിത്തിരിയുടെ
തീനാളത്തിലോ
തീര്ക്കൂ നീ മോളെ
നിന്റെയീ ജീവിതം '
കുറ്റാടിപ്പുഴയുടെ
ഒഴുക്കുള്ള തീരത്ത്
വ്യസനിച്ചു നിന്ന
നിര്മ്മലയ്ക്കന്നും
ജീവിതം പക്ഷേ
അമൂല്യമായ് തോന്നി
അതാവും അവളിന്നും
മര്ദ്ദന മേറ്റിട്ടും
നെഞ്ചു പിളര്ക്കുന്ന
പുലഭ്യങ്ങള് കേട്ടിട്ടും
പ്രത്യാശകളുടെ
മരുപ്പച്ച തേടുന്നത് ..
ഒക്കെ ശരിയാവുമെന്ന
മോഹവും പേറി ...
പാവം നിര്മ്മല....
ഇത് എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരു നിര്മ്മലയുടെ കഥ. വര്ഷങ്ങള് നീണ്ട മനോവേദന, ആത്മ ഹത്യയുടെ വക്കില് പലതവണ എത്തിച്ചെങ്കിലും ജീവിച്ചു കൊതി തീരാത്ത ഒരു പാവം ചേച്ചി. ഇത് പോലെ എത്രയോ നിര്മ്മലമാര് ഉണ്ടാവും എനിക്ക് ചുറ്റും.
ഒരു അമ്മയ്ക്ക്, മകളോട് ജീവിക്കാന് വഴിയില്ലെങ്കില് പോയി മരിച്ചോളൂ എന്ന് സങ്കടത്തോടെ
പറയേണ്ടി വരുന്ന ഒരു അവസ്ഥ ...അത് ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥ അല്ലേ?
നിര്മ്മലയുടെ ജീവിതത്തില് അങ്ങനെ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള് മുതല് അതൊരു വിങ്ങലായി എന്റെ മനസ്സില് ഉരുണ്ടു കൂടി. സഹോദരീ സഹോദരങ്ങള്ക്കും ബന്ധുക്കള്ക്കും ഒക്കെ നല്കാവുന്ന സഹായങ്ങളുടെ പരിധിക്കും അപ്പുറം നിന്ന് നിര്മ്മല നിസ്സഹായതയോടെ തേങ്ങിയപ്പോള് , എല്ലാം അറിയുന്ന എന്റെ സുഹൃത്തായ ദൈവത്തോട് ഞാനും ചോദിച്ചു... ' ആ പാവത്തിന്റെ മേല് എന്തിനീ പരീക്ഷണം? കണ്ണുനീര് ഒഴിഞ്ഞ ഒരു ദിവസം എങ്കിലും ആ പാവത്തിന്റെ ജീവിതത്തില് കൊടുത്തൂടെ ? '. സുഹൃത്ത് എനിക്കുത്തരം തന്നിട്ടില്ല. അവന്റെ വഴികള് എപ്പോഴും വിചിത്രമല്ലേ ....
ഒരു മരീചിക പോലെ അവളെ കബളിപ്പിച്ച് അകന്നു മാറുന്ന മരുപ്പച്ച ഒടുവില് നിര്മ്മലയെ തേടി എത്തിയിരുന്നെങ്കില്...
ഇതുപോലെ മരുപ്പച്ചകള് തേടുന്ന അനേകം നിര്മ്മലമാര്ക്കായി ഞാന് ഇത് സമര്പ്പിക്കുന്നു.
ജോസ്
തിരുവനന്തപുരം
29 - ഡിസംബര് - 2011
