ഗിരീഷേട്ടന് കുറെ താമസിച്ചേ വരൂ എന്ന് ഫോണ് ചെയ്തു പറഞ്ഞിരുന്നതിനാല് ഞാനും മോനും നേരത്തെ തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഗിരീഷേട്ടന് വരുമ്പോള് ചിലപ്പോള് രാത്രി ഒരു മണി കഴിയും. പാത്രങ്ങള് ഒക്കെ കഴുകിയിട്ട് കിടക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ച് അടുക്കളയില് കയറിയതും, ഗിരീഷേട്ടന്റെ അമ്മ കയര്ത്തു പറഞ്ഞു.
"എന്തിനാ മോളെ ഇപ്പൊ നീ അടുക്കളയില് കയറുന്നെ? ഈ നിറഞ്ഞ വയറും വെച്ചോണ്ട് എന്തിനാ കഷ്ട്ടപ്പെടുന്നെ?അതിനൊക്കെയല്ലേ ഞാന് ഇവിടെ ഉള്ളത്? നീ ആ ചെക്കനേയും വിളിച്ചോണ്ട് നേരത്തെ പോയി കിടക്ക് "
ഞാന് വീണ്ടും ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ ആകാന് പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതല് ഗിരീഷേട്ടന്റെ അമ്മ വീട്ടില് ഉണ്ട്. എന്റെ അമ്മയേക്കാള് ഏറെ എന്റെ കാര്യത്തില് ശ്രദ്ധയാണ് അവര്ക്ക്. അതൊക്കെ കാണുമ്പോള് സന്തോഷത്തേക്കാള് ഏറെ പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റാത്ത ഒരു ആധിയും മനസ്സില് നിറയും. ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് അതാണല്ലോ? ഒന്നിനെയും കണ്ണുമടച്ചു വിശ്വസിക്കരുത് എന്ന സത്യം.
ഉറങ്ങാനായി മുറിയിലേക്ക് ഉന്തിയ വയറും താങ്ങിപ്പിടിച്ചു ചെല്ലുമ്പോള് , എന്റെ മോന് സന്ദീപ് ഏതോ ഒരു കളിപ്പാട്ടം വെച്ച് കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന് ആറു വയസ്സുണ്ട്. ഒന്നാം ക്ലാസില് പഠിക്കുന്നു. ഞാന് കിടക്കയിലേക്ക് പതിയെ കിടന്നതും,
അവന് കളിപ്പാട്ടം മാറ്റി വച്ചിട്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഞാന് അവന്റെ നെറുകയില് വെറുതെ ഒന്ന് തടവിയിട്ട് ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു."അമ്മേടെ ചക്കര മോന് ഒറങ്ങിക്കോ. നാളെ സ്കൂളില് പോവണ്ടേ? "
ആ ചോദ്യം അവന് കേട്ടില്ല. മറിച്ച്, കുറെ നേരത്തെ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം അവന് എന്നോടൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു. എന്റെ വയറില് കൈ വെച്ച ശേഷം.
"അമ്മേ..ഇതിനകത്ത് ..അനിയനാണോ? അതോ അനിയത്തിയോ? ഇതേവരെ അമ്മയ്ക്ക് അറിയാന് പറ്റിയില്ലേ? "
"അമ്മയ്ക്കറിയില്ല മോനൂ. ഭഗവാന് ആരെത്തന്നാലും അമ്മ കൈ നീട്ടി വാങ്ങും. മോന് ആരെ വേണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം? "
"എനിക്കും... ആരായാലും മതി അമ്മേ. എന്നാലും അനിയത്തി ആണേല് കുറച്ചുകൂടി ഇഷ്ടമാ. അനിയത്തി ആണേല് ഞാന് അവളെ കുളിപ്പിക്കുകയും പൊട്ടൊക്കെ ഇടീപ്പിക്കുകയും ചെയ്തോട്ടെ അമ്മെ? "
ഞാന് അവനെ വീണ്ടും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെച്ചു. പിന്നെ കുറെ കഥകള് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. കഥകളും പാട്ടും ഒക്കെ കേട്ട് അവന് ഉറങ്ങുമ്പോള് , മനസ്സ് കാരണമില്ലാതെ പിടഞ്ഞു. പഴയ ഓര്മ്മകള് ശല്യപ്പെടുത്തിയത് കൊണ്ടാവാം.
കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഇതുപോലൊരു ദിവസം മോനൂട്ടന് എന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു. മറ്റൊരു ചോദ്യം
"അമ്മെ എനിക്ക് മാത്രം ചേട്ടനും ചേച്ചിയും അനിയനും അനിയത്തിയും ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ. അതെന്താ അമ്മെ? എനിക്ക് മാത്രം കളിക്കാന് ആരും ഇല്ല. "
ആ ചോദ്യം അവന് പല വട്ടം ആവര്ത്തിച്ചപ്പോള് ആണ് വീണ്ടും ഒരു കുഞ്ഞു വേണം എന്ന കാര്യം ഞാന് ഗിരീഷേട്ടനോട് പറഞ്ഞത്. കുറച്ചു മാസങ്ങള്ക്ക് ശേഷം, ഡോക്ടറിന്റെ അടുത്ത് പോയപ്പോള് വേണ്ടും അമ്മയാകാന് പോകുകയാണ് എന്ന കാര്യം ഞാന് അറിഞ്ഞു. അന്ന് ഞാന് മോനൂട്ടനോട് പറഞ്ഞു.
"മോനൂ.നിനക്ക് കൂടെ കളിക്കാന് ഒരാള് കൂടി വരുന്നുണ്ട്"
"ആരാ അമ്മെ? "
"അതെ..അമ്മേടെ വയറ്റില് ഒരു കുഞ്ഞു വാവ വളരുന്നുണ്ട്. ആ വാവ പുറത്തു വരുമ്പോള് മോനൂട്ടന് കളിക്കാന് ആളാകുമല്ലോ. നീ അല്ലേ എപ്പോഴും പറയാറ് കളിക്കാന് ആരും ഇല്ലാ എന്ന്. "
അന്നെന്നെ അവന് സന്തോഷത്തോടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു
"അത് അനിയനാണോ അനിയത്തിയാണോ അമ്മെ? "
അന്നും ഞാന് പറഞ്ഞു.
"അത് അമ്മയ്ക്ക് അറിയില്ല മോനെ "
മോന് നല്ല ഉറക്കം ആയി. രാത്രി പതിനൊന്നു മണി കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. അപ്പോഴും മനസ്സില് അവന്റെ ചോദ്യവും, പിന്നെ കുറെ പൊള്ളുന്ന ഓര്മ്മകളും ഓടിക്കളിച്ചു. ഒന്പതു വര്ഷം മുന്പ് നടന്ന സംഭവങ്ങളും.
അന്ന് കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഗിരീഷേട്ടനോടൊപ്പം മദ്രാസിലെ അടയാര് എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു വീട്ടില് താമസിക്കുന്ന സമയം. സന്തോഷത്തിന്റെ പാരമ്യതയില് ജീവിതം പോകുന്ന കാലം. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഏഴു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാന് അമ്മയാകാന് പോകുന്ന കാര്യം അറിഞ്ഞത്. അന്നുണ്ടായ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റാത്തതായിരുന്നു. പിറ്റേ ആഴ്ച തന്നെ ഗിരീഷേട്ടന്റെ അമ്മ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ താമസിക്കാന് വന്നു. എന്റെ പരിചരണത്തിനായി.
രണ്ടു മൂന്നു മാസങ്ങള് കടന്നു പോയി. പിറക്കാന് പോകുന്ന കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളില് മുഴുകി ആണ് ഞാന് സമയം കളഞ്ഞിരുന്നത്. കുഞ്ഞിനുള്ള ഉടുപ്പ് തുന്നലും, പേര് എന്തിടും എന്ന ആലോചനയും ഒക്കെ ആയി സമയം പോയി. ഒരു ദിവസം ഗിരീഷേട്ടന് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
"വനജേ..നീ ഒരുങ്ങിക്കോ. ഇന്ന് ഡോക്ടര് ശെല്വരാജന്റെ അടുത്ത് പോകണം. അപ്പോയിന്റ്മെന്റ് ഉള്ളതാ"
"അതെന്തിനാ ഏട്ടാ.? നമ്മള് സ്ഥിരമായി കാണിക്കുന്നത് ആ ഡോക്ടറെ അല്ലല്ലോ? "
"ഇതൊരു സ്കാനിംഗ് ചെയ്യാനാ വനജേ. മറ്റേ ഡോക്ടര് തന്നെയാണ് റെഫര് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. "
അങ്ങനെ ഞാന് ഗിരീഷേട്ടന് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഡോക്ടര് ശെല്വരാജിന്റെ ക്ലിനിക്കില് ഗിരീഷേട്ടന്റെ ഒപ്പം പോയി. അന്ന് ഒരു അള്ട്രാ സൌണ്ട് സ്കാന് എടുത്തു. ജീവിതം മാറി മറിക്കുന്ന ഒരു സംഭവം ആവും അതെന്നു ഞാന് കരുതിയില്ല.
മൂന്നാല് ദിവസങ്ങള്ക്കു ശേഷം ഗിരീഷേ
ട്ടന് വീട്ടില് വന്ന ശേഷം അമ്മയോട് ദീര്ഘ നേരം സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാന് അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് പോയതെ ഇല്ല. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഗിരീഷേട്ടന് എന്നോട് വന്നിട്ട് പറഞ്ഞു."വനജേ..ഞാന് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാല് നിനക്ക് വിഷമം തോന്നരുത്. "
"എന്താ ഏട്ടാ ..പറഞ്ഞോളൂ. "
ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്കു ശേഷം ഗിരീഷേട്ടന് പറഞ്ഞ വാക്കുകള് ഇടിത്തീ പോലാണ് മനസ്സില് വീണത്.
"വനജേ..ഇത് പെണ്കുട്ടിയാണ്. നമുക്ക് ഈ കുഞ്ഞു വേണ്ട. ഒരു ആണ്കുട്ടി വേണമെന്നാണ് എനിക്കും വീട്ടുകാര്ക്കും ഒക്കെ ആഗ്രഹം"
കുറച്ചു നേരത്തേയ്ക്ക് എനിക്ക് ഒന്നും പറയാന് പറ്റിയില്ല. അത്രയ്ക്ക് ഞാന് സ്തബ്ധയായിപ്പോയി. എന്നേ സ്നേഹിക്കുന്ന , ഞാന് സ്നേഹിക്കുന്ന, വിദ്യാഭ്യാസം ഏറെ ഉള്ള എന്റെ ഭര്ത്താവാണോ ഒരു നികൃഷ്ട ജീവിയെപ്പോലെ ആ ചോദ്യം എന്നോട് ചോദിച്ചത്? പതിയെ ഷോക്കില് നിന്നും മോചിതയായ ഞാന്, മനസ്സില് പതഞ്ഞു വന്ന ദേഷ്യം മുഴുവന് വാക്കുകളിലും നോട്ടത്തിലും ആയി പുറത്തെടുത്തു.
വാക്ശരങ്ങളും, സ്വര ചേര്ച്ചയും ഭീഷണികളും പിന്നെ പതിവായി. ഗിരീഷേട്ടന്റെ അമ്മ കാണിച്ച സ്നേഹം ഏതു തരത്തിലേത് ആണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി മനസ്സിലായി. പിറക്കാന് പോകുന്നത് പെണ്ണാണെങ്കില് പിന്നെ ഇവളെ എന്തിനു പരിചരിക്കണം എന്നായി അവരുടെ മട്ട്. ഞാന് ഇതൊന്നും ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. പ്രസവം അലസിപ്പിക്കാന് പലകുറി എന്നെ അവരെല്ലാം നിര്ബന്ധിച്ചെങ്കിലും, ഞാന് വഴങ്ങാതെ പിടിച്ചു നിന്നു.
ഒരു ദിവസം അമ്മയും ഗിരീഷേട്ടനും കൂടി എന്നോട് ഷോപ്പിങ്ങിനു വരാന് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമാണ് ഷോപ്പിംഗ്. അത് കൊണ്ട് ഞാനും കൂടെ പോയി. മദ്രാസിലെ വലിയ ഷോപ്പിംഗ് മോളിലെ കാഴ്ചകളും മറ്റും കണ്ടു സന്തോഷിച്ചു നടക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്. മൂന്നാമത്തെ നിലയില് നിന്നും താഴേക്ക് ഇറങ്ങാന് നേരം, എസ്കലേറ്റര് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പടി ഇറങ്ങാന് വേണ്ടി മുകളിലത്തെ പടിയില് കാലു വെച്ചതും , പുറകില് നിന്നും ആരോ എന്നെ തള്ളിയിട്ടപോലെ തോന്നി. എന്റെ ബാലന്സ് തെറ്റി. ഞാന് പടികളിലൂടെ ഉരുണ്ടു താഴേക്കു വീണു. ആളുകളുടെ അലര്ച്ചയും, ആംബുലന്സിന്റെ സയറണിന്റെ ശബ്ദവും പിന്നെ മരുന്നുകളുടെ ഗന്ധവും ആണ് കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന് പറ്റിയത്.
സങ്കടത്തിന്റെ പടു കുഴിയി
ലെക്കുള്ള എന്റെ വീഴ്ച ആയിരുന്നു അത്. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതം വയറില് വളരുന്ന കുഞ്ഞിനെ സാരമായി ബാധിച്ചതിനാല് ആ ജീവന് വെളിയില് വരും മുന്പേ പൊലിഞ്ഞു . അതോ ആക്കിയതോ? എനിക്കറിയില്ല. എന്നെ ഡിസ്ചാര്ജ് ചെയ്തപ്പോഴാണ് ഞാന് ഡോക്ടര് ശെല്വ രാജിന്റെ ആശുപത്രിയില് ആയിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞത്. പിന്നൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. എല്ലാം പകല് പോലെ വ്യക്തം ആയി എനിക്ക്. ഞാന് ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കില് എത്തിയ പോലെ ആയി. എന്റെ പരിചരണത്തിനായി ഗിരീഷേട്ടനും, അമ്മയും, എന്റെ അമ്മയും , ബന്ധുക്കളും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരോടും ഞാന് സംസാരിക്കാന് പോലും കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഓര്ക്കാന് പോലും ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത നാളുകള് ആയിരുന്നു അത് . വിഷാദ രോഗം പിടികൂടിയ ആ നിമിഷങ്ങളില് ഞാന് ആലോചിക്കുമായിരുന്നു."ഗിരീഷേട്ടന്റെ അമ്മയുടെ മുഖത്തെ വിഷാദത്തിന്റെ പുറകില് ഗൂഢമായ ഒരു സന്തോഷം ഇല്ലേ? "
അന്ന് പടിയില് കാല് തെറ്റി വീഴുമ്പോള് എന്റെ തൊട്ടു പുറകില് അമ്മയും ഗിരീഷേട്ടനും അല്ലേ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പുറകില് നിന്നു എന്നെ ആരോ തള്ളിയിട്ടതല്ലേ? "
ഒന്നും ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. പറഞ്ഞാല് ആര് വിശ്വസിക്കാന്. എന്നെ മനോരോഗിയാക്കാനേ അത് സഹായിക്കൂ. വേദനകള് ഒക്കെ ഉള്ളില് ഒതുക്കി. കാലം വേദനകള് മായ്ക്കും എന്ന് പറയാറുണ്ടെങ്കിലും ആ സംഭവം എന്റെ ഹൃദയത്തില് ആഴത്തില് ഒരു മുറിവുണ്ടാക്കി. ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത ഒരു മുറിവ്.
ഏകദേശം ഒന്നര വര്ഷം കഴിഞ്ഞാണ് ഞാന് മാനസികമായി ആ പഴയ വനജ ആയത്. മോനെ ഗര്ഭം ധരിക്കുന്നതും അത് കഴിഞ്ഞാണ്. അത്തവണയും ഗിരീഷേട്ടന് ഡോക്ടര് ശെല്വരാജിന്റെ അടുത്ത് എന്നെ കൊണ്ട് പോകാന് നോക്കി. നിയമ വിരുദ്ധമായി , ജനിക്കാന് പോകുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ലിംഗ നിര്ണ്ണയം നടത്തുന്ന അയാളുടെ ക്ലിനിക്കില് പോകാന് ഞാന് വിസമ്മതിച്ചു. മോനെ പ്രസവിക്കും വരെ എനിക്ക് കണ്ണും കാതും രണ്ടല്ലായിരുന്നു.. നാലോ.എട്ടോ..അതിലേറെയോ. ഒന്നിനെയും ആരെയും ഞാന് വിശ്വസിച്ചില്ല. ഉദരത്തില് ഇരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാന് നടക്കുന്നവര് ആണ് ചുറ്റും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഏറെ കരുതലോടെ തന്നെ ഞാന് ദിവസങ്ങള് തള്ളി നീക്കി. ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും ഒക്കെ അതിനെന്നെ ഏറെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ട് അല്ലലൊന്നും കൂടാതെ മോനെ പ്രസവിച്ചു. പിറന്നത് മകനാണ് എന്നറിഞ്ഞപ്പോള് ഏട്ടനും അമ്മയ്ക്കും വീട്ടുകാര്ക്കും ഒക്കെ പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റാത്ത സന്തോഷം ആയിരുന്നു. പിന്നീട് എനിക്ക് കിട്ടിയ പരിചരണത്തിലും ഞാന് ആ മാറ്റം കണ്ടു. ആണ് കുഞ്ഞിനു മാത്രം കിട്ടുന്ന സ്നേഹം. സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ
യ്ക്കും ഉള്ള ലിംഗ വിവേചനം."നീ ഇതേ വരെ ഉറങ്ങിയില്ലേ വനജേ. "
മുറിയിലേക്ക് വന്ന ഗിരീഷേട്ടന്റെ വാക്കുകള് എന്നെ ഓര്മ്മയില് നിന്നും ഉണര്ത്തി.
വസ്ത്രം മാറുന്നതിനിടയില് ഗിരീഷേട്ടന് പറഞ്ഞു.
"നാളെ ഡോക്ടര് കല്പ്പനയുടെ അടുത്തു പോകണം. സ്കാനിംഗ് ഉള്ളതാ. "
അതിലെ ധ്വനി തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഞാന് പറഞ്ഞു.
"എന്തിനാ ഏട്ടാ? കു
ട്ടി പെണ്ണാണെങ്കില് വേണ്ടാ എന്ന് പറയാനാണോ? പിറക്കാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ വയറ്റില് വച്ചേ കൊല്ലുന്ന കല്പ്പനമാരുടെയും, ശെല്വരാജുമാരുടെയും അടുത്തേയ്ക്ക് ഞാനില്ല . കുഞ്ഞു പെണ്ണായാലും ആണായാലും ഭഗവാന്റെ വരം തന്നെ ആണ്. ഇവരൊക്കെ ചെയ്യുന്ന പാപകര്മ്മതിനു ഞാനില്ല കൂട്ട്. "ജോസ്
ബാംഗ്ലൂര്
15- Jan -2012
(ചില ചിത്രങ്ങള് ഗൂഗിളില് നിന്നും ഡൌണ് ലോഡ് ചെയ്തവയാണ് )
