നാളെ പെട്ടെന്ന് ഭൂമിയിലെ എന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചാലോ? പിന്നെ സ്വര്ഗത്തിന്റെയും നരകത്തിന്റെയും മുന്പേയുള്ള വാതിലില് ചെന്ന് നില്ക്കുമ്പോള് ദൈവം തമ്പുരാന് ചോദിക്കും ...
"മകനേ ജോസൂട്ടാ.. നീ ജീവിതത്തില് എന്തു ചെയ്തെടാ .. ഞാന് തന്ന ജീവിതം നന്നേ നീ ആസ്വദിച്ചോ?"
ദൈവം തമ്പുരാന് അങ്ങനെ ചോദിച്ചാല് മറുപടിക്ക് ഞാന് കുറച്ചു കുഴങ്ങും. പരിഭവങ്ങളും, വിഷമങ്ങളും, കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും ഒക്കെ ഭാണ്ടക്കെട്ടഴിച്ചു വച്ച് ..ദൈവമേ ഞാന് ജീവിക്കാന് മറന്നു പോയി എന്ന് പറയേണ്ടി വന്നാല് അത് വലിയ കഷ്ടമല്ലേ..അത് കൊണ്ട് ഞാന് തീരുമാനിച്ചു...
ഇന്നലെകളെയും നാളെ കളെയും ഓര്ത്തു വിഷമിക്കാതെ 'ഇന്ന് ' ഒന്ന് ജീവിച്ചു നോക്കികൂടെ ? അതിനു ഞാന് തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴിയില് ഒന്നാണ് 'യാത്ര'....കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക്....പുതിയ നാടുകളും, പുതിയ ആളുകളും, പുതിയ സൌഹൃദങ്ങളും ഒക്കെ ന
ല്കുന്ന യാത്രകള് ... സങ്കടങ്ങള് ഒക്കെ മനസ്സിനകത്ത് കുഴിച്ചു മൂടിക്കൊണ്ട് ...അങ്ങനെയാണ് ഞാന് പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് ഒരു യാത്ര പോയത്...ഭാരതത്തിന്റെ കിഴക്കന് മൂലകളില് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രകൃതി സൌന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനായി...മേഘാലയയിലെ കാടുകളും ഗ്രാമങ്ങളും കാണാന്. അതില് ..എന്റെ മനം കവര്ന്ന
സ്ഥലമായിരുന്നു ' മൌലിനോംഗ് ' എന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമം. ഈ കുറിപ്പ് ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓര്മ്മകള് ആണ്.ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വൃത്തിയുള്ള ഗ്രാമം എന്നാണു മൌലിനോംഗ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അവിടെ ചെന്ന് അത് കാണും മുന്പേ ഞാന് എന്തായാലും അത് അപ്പാടെ വിശ്വസിച്ചില്ല. അങ്ങനെ..ദീപാവലിയുടെ സമയത്ത് കുറച്ചു അവധി കിട്ടിയപ്പോള്, ഞാന് ഒരു ഏകാന്ത പഥികനായി , ബ്രഹ്മ പുത്രാ നദിയെ മറികടന്നു മേഘാലയയിലെ ഷില്ലോംഗ് എന്ന സ്ഥലത്തെത്തി . അവിടുന്ന് നാല് മണിക്കൂര് കാറില് യാത്ര ചെയ്തു മൌലിനോംഗ് എന്ന ഗ്രാമത്തില് എത്തി.
അവിടെ ചെന്നപ്പോള് ഖാസി വര്ഗ്ഗത്തില് പെട്ട ഗ്രാമവാസികള് ആണ് എന്നെ സ്വീകരിച്ചത് . എനിക്ക് താമസിക്കാന് കിട്ടിയതോ...മലയുടെ ചരിവില് മുളങ്കമ്പുകള് കൊണ്ട് കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു കുടില് . അത് മൊത്തം മുള കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്. ഒരു കിടപ്പുമുറിയും, ഒരു ഡൈനിംഗ് റൂമും, പിന്നെ ഒരു സിറ്റൌട്ടും . സിറ്റൌട്ടില് നിന്ന് നോക്കിയാല് ചുറ്റും കനത്ത കാട് കാണാം. അതിലൂടെ ഒഴുകുന്ന അരുവിയുടെ കള കള ശബ്ദം കേള്ക്കാം.
ടെലിവിഷന് ഇല്ല...പത്രം ഇല്ല...ഫോണ് ഇല്ല ..മൊബൈല് ഉപയോഗിക്കാനും പറ്റില്ല.. ജീവിതത്തില് ഒഴിച്ചുകൂടാന് പറ്റാത്തവ എന്ന് നമ്മള് ചിലപ്പോള് കരുതുന്ന ഈ വക സാധനങ്ങള് ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നിട്ടും..ഒന്നും പറ്റിയില്ല..ആകാശം ഇടിഞ്ഞു വീണില്ല..മറിച്ച് ..പറഞ്ഞറിയിക്കാന് പറ്റാത്ത ഒരു സമാധാനം കിട്ടി..
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ (അവിടെ സൂര്യോദയം രാവിലെ നാലരയ്ക്കാണ് ) ആഹാരം കഴിച്ച ശേഷം, ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭംഗി കൂടുതല് ആസ്വദിക്കാനായി ഞാന് പുറപ്പെട്ടു. വഴികാട്ടിയായി, ഡ്രൈവറും, പിന്നെ ഖാസി ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമവാസിയും. ആദ്യം ഞാന് ചെന്നത്, തികച്ചും ഒരു അത്ഭുത കാഴ്ച കാണാന് ആയിരുന്നു. 'ജീവനുള്ള ഒരു പാലം കാണാന്' .
മൌലിനോംഗിന്റെ അടുത്തുള്ള 'റിവായി ' എന്ന ഗ്രാമത്തില് ആണ് ഈ അത്ഭുതം. വാഹ് തില്ലോംഗ് എന്ന നദിയുടെ കുറുകെ വലിയ മരങ്ങളുടെ വേരുകളെ പിണച്ച് ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്ന പാലമാണ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. 'ലിവിംഗ് റൂട്ട് ബ്രിഡ്ജ്' എന്നാണ് ഇത് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇതുണ്ടാക്കാന് ഒന്നോ രണ്ടോ വര്ഷം ഒന്നും അല്ല...ഒന്നോ രണ്ടോ അതില് കൂടുതലോ തലമുറകള് ചേര്ന്നാണ് ഇത് നിര്മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. മുളം കമ്പുക
ള്ക്കുള്ളില് ക്കൂടി മരത്തിന്റെ വേരുകളെ വളര്ത്തി, അവയെ തമ്മില് പിണച്ച് , പിന്നെ അതിന്റെ ഉള്ളില് പരന്ന കല്ലുകള് നിരത്തിയും ആണ് ഈ പാലം ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്.കുറെ ഏറെ നേരം ഞാന് അതിലൂടെ നടന്നു...അതുണ്ടാക്കിയവരുടെ ബുദ്ധിയും, ക്ഷമയും ഒക്കെ എത്ര കണ്ടു അഭിനന്ദിച്ചാലാണ് മതിയാവുക. പാലവും, അതിന്റെ താഴെ ഒഴുകുന്ന നദിയും, ചുറ്റുമുള്ള മുളം കാടുകളും ഒക്കെ ചേര്ന്നൊരുക്കിയ പ്രകൃതി രമണീയത ആസ്വദിച്ചു സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ഞാന് പതുക്കെ അടുത്ത സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് യാത്രയായി. ..ചിത്ര ശലഭങ്ങളുടെ താഴ്വരയില് ..അവിടെ ഉയരത്തില് നിന്നും കുതിച്ചു ചാടുന്ന ഒരു വെള്ള ച്ചാട്ടം കാണാന്..
ബട്ടര് ഫ്ലൈ ഫാള്സ് എന്ന ആ സ്ഥലത്തേയ്ക്കുള്ള യാത്ര കുറച്ചു കഠിനം ആയിരുന്നു. കൊടും കാടിലൂടെ, വഴുക്കന് പാറകളില് ചവുട്ടി, മര വള്ളികളില് തൂങ്ങി ഒക്കെയാണ് , നിരപ്പില് നിന്നും ഏകദേശം അന്പതോളം മീറ്റര് താഴെ ഇറങ്ങിയത്. ഇറങ്ങി ചെന്നപ്പോള് , യാത്രയുടെ കാഠിന്യം ഒക്കെ മറന്നു. ആ വെള്ളച്ചാ ട്ടത്തിന്റെയും, അതിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകിതി ഭംഗിയും ഞാന് എഴുതുന്നില്ല...പകരം..എന്റെ ക്യാമറയില് പകര്ത്തിയചിത്രങ്ങളിലൂടെ പറയാം ശ്രമിക്കാം.
ഒരു പ്രൈവറ്റ് റിസോര്ട്ടില് പോയി താമസിക്കുന്ന പ്രതീതി എനിക്ക് തോന്നി. കാരണം അത്രയ്ക്ക് മനോഹരമായ ആ സ്ഥലത്ത് ഞാനും, ഡ്രൈവറും, പിന്നെ ഖാസി സുഹൃത്തും മാത്രം. നീന്തല് അറിയാമായിരുന്നെങ്കില് എന്ന് ഒരു നിമിഷം തോന്നിപ്പോയി. വെള്ളം കുത്തനെ വന്നു പതിക്കുന്ന ചെറിയ തടാകം കുളിച്ചു രസിക്കാന് പറ്റിയ സ്ഥലം ആണ്.
എന്റെ മനസ്സിലുള്ള ചെറിയ കുട്ടിയെ ഞാന് പതിയെ പുറത്തു വരാന് അനുവദിച്ചു. വെള്ളത്തില് കല്ലെറിഞ്ഞു കളിക്കുകയും, കാലിട്ടടിച്ച് വെള്ളത്തില് ഓളങ്ങള് ഉണ്ടാക്കി രസിക്കുകയും, മുളംകമ്പുകള് കൊണ്ട് വെള്ളം അടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു കളിച്ചും, വെള്ളത്തിലുള്ള കുഞ്ഞു മീന് കൂട്ടങ്ങളെ നദിയിലൂടെ പിന് തുടര്ന്നും , ഉറക്കെ പാടുകള് പാടിയും ഖാസി സുഹൃത്ത് മീന് പിടിക്കുന്നത് കണ്ടും ഒക്കെ ഞാന് സമയം ചെലവഴിച്ചു. സമയം അ
ങ്ങനെ പറന്നു പോയതറിഞ്ഞില്ല. അപ്പോഴേക്കും എന്റെ ഖാസി സുഹൃത്ത് ആ നദിക്കരയില് തന്നെ അടുപ്പ് കൂട്ടി പുലാവും ചിക്കനും വെച്ചു. അടുത്ത് നിന്നെങ്ങോ കുറച്ചു വാഴയില സംഘടിപ്പിച്ച് അയാള് എനിക്ക് ഊണ് തയ്യാറാക്കി. വെള്ളം കുടിക്കാനോ...മുള കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഗ്ലാസും ..ഇനിയെന്ത് വേണം.. പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടില് മനം നിറഞ്ഞു ചിലവഴിച്ച ഒരു ദിവസം . അങ്ങനെ പറയുന്നതാവും ശരി.അവിടുന്ന് വൈകിട്ട് തിരികെ ഗ്രാമ
ത്തില് വന്നപ്പോള്, ആ ഗ്രാമത്തിനെ ഏറ്റവും വൃത്തിയുള്ള ഗ്രാമം എന്ന് പറയുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടാണ് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവിടെത്തെ ഓരോ ആളുകളും അവരുടെ ഗ്രാമത്തെ വൃത്തിയാക്കി സൂക്ഷിക്കാന് പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ചവറുകള് ഒന്നും റോഡില് ഇടാതെ, ഓരോ മൂലകളിലും വെച്ചിട്ടുള്ള കുട്ടകളില് ആണ് അവര് അതൊക്കെ ഇടാറുള്ളത്. കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങള് പോലും അങ്ങനെയാണ് ശീലിക്കുന്നത്. പൂക്കളും ചെടികളും മരങ്ങളും ഒക്കെ ആവശ്യത്തിലേറെ. അതിനെയൊക്കെ വളരെയധികം പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് അവര് .ഒരാഴ്ച നീണ്ട യാത്ര കഴിഞ്ഞു , ബാംഗ്ലൂരി
ലെ തിരക്ക് നിറഞ്ഞ താമസ സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് വന്നെങ്കിലും, ഇപ്പോഴും കണ്മുന്പില് ചിത്ര ശലഭങ്ങളുടെ താഴ്വരയും, ജീവനുള്ള പാലവും, ചുറ്റും ഉള്ള ഹരിത ഭംഗിയും, ഒക്കെ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.വീണ്ടും ഒരിക്കല് ഞാന് അവിടെ പോകും..പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടില് അലിയാന് ... എന്നെന്നറിയില്ല. ..എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല് .
ജീവിതം തീരും മുപേ കാണണം എന്ന് കരുതുന്ന സ്ഥലങ്ങള് ഇനിയെത്ര കിടക്കുന്നു...
ജോസ്
ബാംഗ്ലൂര്
3- നവംബര് -2011
